Zadanie "Ochrona  zabytkowej zieleni Parku Repeckiego w Tarnowskich Górach" obejmował zabiegi pielęgnacyjne 114 drzew, czyszczenia z podrostów, konserwację rowów melioracyjnych, wycinkę 157 drzew różnych gatunków i posadzenie 17 nowych. W parku umieszczono także 50 defensorów feromonowych do wyłapywania kornika drukarza i 200 mających na celu usuwanie szrotówka kasztanowcowiaczka.

Park Repecki jest miejscem spacerowym dla pacjentów Górnośląskiego Centrum Rehabilitacji im. Jerzego Ziętka. Może też tutaj spotkać turystów odwiedzających Sztolnię Czarnego Pstrąga.  Otwartą w 1957 roku podziemną trasę turystyczną poprowadzono fragmentem sztolni Fryderyk. Na terenie parku widać dwie rotundy szybów Ewa i Sylwester, prowadzących do podziemi, tam pokonuje się łodziami 600-metrowy odcinek. Park Repecki jest ulubionym miejscem rekreacji dla wielu tarnogórzan. Można spotkać tutaj spacerowiczów, osoby uprawiające jogging, a zimą narciarstwo biegowe.

Miejsce to ma bogatą historię. Jak podaje Tadeusz B. Hadaś w "Historii Tarnowskich Gór", w rozdziale "Przyroda dawniej i dziś",w 1820 roku las repecki stał się własnością tarnogórsko-świerklanieckiej linii rodu Henckel von Donnersmarck. Cztery lata później wybudowano zamek myśliwski, który stanął w najwyższym punkcie lasu, tam, gdzie obecnie znajduje się parking. Las przekształcono w zwierzyniec, otaczając go murem z kamienia wapiennego. Aby ułatwić polowanie, wycięto część drzew.

Pod koniec XIX wieku zwierzyniec przekształcono w angielski park rezydencjonalny, spłaszczono i zaokrąglono wzgórza, wypełniono nierówności w dolinach. "Posadzono około 10 000 drzew (głównie buki i dęby) o wysokości 10 m metodą "zamarzniętej bryły". Całość zieleni zaprojektowano w ten sposób, aby w miarę oddalania się od wzniesionego w latach 1893-1898 nowego neorenesansowego pałacu znajdującego się w centrum parku, narastało wrażenie płynnego przejścia z naznaczonego ludzką myślą parku ku kwiecistym łakom i rozległym kompleksom "naturalnego lasu". Nieużytkowany zamek myśliwski przekształcił się w ruinę, którą rozebrano w 1971 roku, zakładając na tym miejscu duży parking. Pałac, spalony przez Armię Czerwoną i rozszabrowany w 1945 roku, wysadzono w powietrze w latach sześćdziesiątych decyzją władz partyjnych. Na jego miejscu powstał kompleks budynków Górnośląskiego Centrum Rehabilitacji" — napisał Tadeusz B. Hadaś.  

W Parku Repeckim stwierdzono występowanie 9 gatunków podlegających całkowitej ochronie. Są to: wprowadzone przez człowieka sosna limba i różanecznik żółty, cis pospolity, wawrzynek wilczełyko, bluszcz pospolity, storczyk buławik mieczolistny, listera jajowata, ciemiężyca zielona i skrzyp olbrzymi. Hadaś wymienia 6 występujących tutaj gatunków, które są objęte ochroną częściową: kalina koralowa, kruszyna pospolita, porzeczka czarna, kopytnik pospolity, marzanka wonna, paprotka zwyczajna.

Spacerując w Parku Repeckim, możemy zauważyć wiele drzew obcego pochodzenia. Rosną tutaj klony: pensylwański, japoński i srebrzysty, tulipanowiec amerykański, kasztanowiec zwyczajny, dąb błotny, sosna wejmutka, daglezja zielona, cyprysik groszkowy i choina kanadyjska.