Henryk Borek urodził się 13 stycznia 1929 roku w Kaletach-Jędrysku. Jego ojciec był pracownikiem kaletańskiej papierni. W Kaletach przyszły polonista ukończył szkołę podstawową, w roku 1950 zdobył świadectwo dojrzałości w tarnogórskim Państwowym Gimnazjum i Liceum. W tym roku także rozpoczął studia polonistyczne na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Uzyskawszy dyplom magistra filologii polskiej uczył w Liceum Ogólnokształcącym w Opolu, a już w 1955 roku rozpoczął pracę na stanowisku asystenta w Katedrze Języka Polskiego WSP w Opolu, gdzie w 1960 uzyskał stopień doktora. W 1967 roku habilitował się na Uniwersytecie Wrocławskim w zakresie językoznawstwa polskiego i zachodniosłowiańskiego. W 1973 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1982 r. - profesora zwyczajnego.

Henryk Borek studiował pod kierunkiem takich profesorów jak: Nitsch, Lehr-Spławiński,  Kuryłowicz,  Klemensiewicz, Taszycki. Ten ostatni był promotorem jego pracy magisterskiej, poświęconej językowi Andrzeja Kochanowskiego.

Dorobek prof. Henryka Borka obejmuje ponad 270 różnorodnych prac naukowych. Wyraźnie zaznaczają się dwie dziedziny, określające jego naukowe zainteresowania: historia języka polskiego i onomastyka polska i słowiańska. Liczne prace poświęcił współczesnej polszczyźnie mówionej, leksykologii, terminologii, dialektologii, językowi folkloru, kulturze języka polskiego i poprawności językowej oraz dydaktyce języka polskiego. W swoich zainteresowaniach zmieścił także kwestie historyczno-językowe, ze szczególnym uwzględnieniem polszczyzny śląskiej w dobie średniopolskiej.

Artykuł ukazał się w "Gwarku" z 13 lutego 2007 roku.